عبدالعلی وزیری
دنیای موسیقی همچون دیگر هنر ها ،میدان آشنایی ها و بالطبع جولانگه جدایی هاست.
یکی از خوانندگان موسیقی اصیل ایرانی که همواره خود را از هیاهو و جنجال هنری به دور نگه میداشت «عبدالعلی وزیری » بود که شاید بیشتر دلباختگان موسیقی ایرانی او را نشناسند.او به سال 1293 به دنیا آمد .پدر و مادرش از مهاجران قفقازی بودند . از ده سالگی می خواند و به سبب این که پسر عمویش (استاد کلنل علینقی وزیری )کلاس موسیقی دایر کرده بود،نزد وی به فرا گیری نت و آواز و تازنوازی مشغول شد .چندی بعد نیز نزد استاد ابوالحسن صبا ،با ویولن او آواز خواند.
در سال 1307 در تنها مدرسه موسیقی تهران معلم تار شد و خود در سال 1308 کلاس موسیقی دایر نمود .از سال 1309 معلم آواز مدرسه موزیک دولتی شد ودر فاصله سالهای 1314 تا 1320در بانک ملی و بانک سپه و راه آهن خدمت نمود به سال 1318 و پس از ازدواج ،به فراگیری ردیف های آوازی کوشش بیشتری کرد تا خود را برای خواندن در رادیو آماده کند . سرانجام در 27 بهمن 1320 ،نخستین بار صدای تار و آوازش از رادیو به گوش مردم ایران رسید .و در نهایت از سال 1325 به صورت رسمی کار هنری خود را در رادیو آغاز کرد.
وی در سال 1322 که کارمعلمی خود را در وزارت فرهنگ شروع کرده بود ،به عضویت ارکستر 29 نفری رادیو ایران که به رهبری روح الله خالقی اداره میشد ،درآمد .وزیری بعضی از تصنیف های حسین یاحقی را اجرا نموده است .
در سال1335 که به همت و کوشش شادروان داوود پیر نیا ،برنامه وزین و استثنایی گلها در رادیو ایران به وجود آمده بود ،نخستین برنامه گلها با عنوان «گلهای جاویدان شماره یک»با صدای گرم و دلنشین عبدالعلی وزیری پخش کردند که آواز آن در مایه بیات ترک با سه تار احمد عبادی و مطلع « رسوا شده ام » ،می باشد .وی در گفتگویی که «فرامرز جودت »با او در مجله سپید و سیه شماره 43 در تاریخ 15 خرداد 1347 انجام داده بود چنین اظهار داشت :«در محیط هنری ما ،روح همکاری وجود ندارد ».
از شاگردان برجسته عبدالعلی وزیری باید از دلکش و حسین سنجری نام برد . وی آهنگی با عنوان «من به هرجمعیتی نالان شدم »،ساخته که در گلهای رنگارنگ 239 ،اجرا شده است .
عمده ترانه هاو آوازهای عبدالعلی وزیری بدین شرح است :
دو عاشق «با آهنگ عبدالعلی وزیری» ،سوز من «با آهنگ عبدالعلی وزیری»، بلند همت «با آهنگ عبدالعلی وزیری و ویولن مهدی برکشلی و پیانوی یوسف زاده » ، حالا چرا«با آهنگ روح الله خالقی »شبهای وصل یار «با آهنگ ضیاء مختاری »، دل پریشان «با ویولن احمد فروتن راد » ،نمیدونی حرف چشمات «با شعر هما میر افشار»
وترانه های : مشتاق و پریشان ،نوبهار ،آه سحر ،گل بوستان ، ره وصال ،چشم مست ،شکایت نی ،گریلی
این استاد فرزانه در روز سوم تیر 1368 درگذشت و در روز چهارشنبه 7 تیر 68 آگهی مجلس ختم وی با امضای 131 نفر از دست اندر کاران هنری ایران در روزنامه اطلاعات به چاپ رسید.
عبدالعلی وزیری از نگاه همسرش :
شخصیت هنری استاد عبدالعلی وزیری را همه ملت عزیز ایران میدانند و قدر شناسی و محبت های خودشان را چه در زمان حیات استاد و چه بعد از وفات ایشان در تمام مراسم که به مناسبت برپا شده بود به ثبوت رسانیدندو هنرمندان بزرگ کشورمان هم درباره هنر و استادی ایشان نوشته اند و به خوبی و شایستگی هم از عهده آن بر آمده اند . ولی آنچه را من به نام همسر و همراه زندگی ایشان می خواهم بنویسم شخصیت انسانی و فضایل اخلاقی اوست :او همسری نمونه و بی نظیر و بدون مبالغه ،پدری مهربان و وظیفه شناس و جدا از وظیفه همسری و پدری ،دوستی یکدل و یکرنگ برای خانواده خود بود .
برای شاگردان خود علاوه بر آن که استادی به تمام معنا بود ،می خواست آنچه را در سینه خود داشت به خوبی و درستی به آنها انتقال دهد.
از معاشرت لذت میبرد و میل داشت دوستان خود را حداقل هر هقته ببیند و بسیار مجلس آرا و و شیرین بیان ،خوش رفتار و خوش گفتار بود .
پایان

